چند هفته پیش رفتیم تئاتر رویای شب نیمه تابستان . از بین یرما و مهمانسرای دو دنیا قرار شد کار آقای معجونی دیده بشه .اجرا درسالن اصلی تئاتر مولوی  بود. داستان رویای نیمه شب تابستان نوشته ویلیام شکسپیر هست کارگردانی محمد حسن معجونی  و بازی مانی قاجار ، آوا شریفی ، محمد زیگساری ، فاتح فرومند ، سینا رازانی ، سوگل قلاتیان ، سوگل رضوانی و یکتا خاقانی  کاری است از واحد آموزش گروه تئاتر لیو. البته شبی که ما تئاتر رو دیدیم 2 نفر از آقایون گروه نبودند که خود معجونی جای یکی از اونها بازی زیبایی کرد .

تئاتر خوب و روانی از آب در اومد . مخصوصا فضای کمیک که حاکم بر نمایش و معاصر سازی  زبان بعضی از بازیگران و فضای عاشقانه آن مانع از خستگی تماشاگر می شد .

دوست دارم قصه داستان رو تعریف کنم اما شاید شما هم مثل خودم هنوز کتاب شکسپیر رو نخومده باشید و با اندک اطلاعات من فضای ذهنیتون عوض بشه . شاید بعد از خوندن کتاب دوباره نظری داشتم که حتما می نویسم . اما در کل داستان حول  خوابی است که برای مردم یک شهر در یک شب می افتد که داستان عشقی بین دو دختر و پسر و یک قاضی و همسرش و اتفاقات حواشی آن است  .

طراحی  صحنه خیلی ساده و  خوب بود . صحنه ای کاملا سفید که تماشاگر را بدون هیچ قضاوتی به دنیای خیالی و امتیاز استفاده از اجزای رنگ را در هر مرحله به کارگردان می داد .  هم بازيگرانی که عهده‌دار وظيفه خلق کمدي و طنز عامیانه را داشتند و هم بازيگران که نقش های اصلی  وبازيگراني که به صورت معلق و وارونه از بالاي صحنه به صورت معلق ايفاي نقش سخت و دشوار در فضاي جادويي جنگل مي‌پرداختند بازی خوبی از خود نشان دادند .

لحن شيرين کمدي و امروزی کردن نمایش  از نقاط قوت کار معجوني در حوزه ارتباط با مخاطب است. طنزی که البته سوءاستفاده از برخي واژه‌ها و تعابير هم در آن‌ها وجود دارد . اینکه برای شادکردن مخاطب از خط قرمزها عبور کنیم  نزدیکترین راه است که گهگاه  در این نمایش اتفاق می افتد .

عکسهای تئاتر رویای شب نیمه تابستان